Bugün izinliydim. Daha iki hafta olmadan izin aldim. Nedeni ise yine ev ile ilgili isler.
Nihayet siparis verdigimiz mobilyalarin bi kismi gelebildi. Nihayet bugün evde halinin disinda bi seyin ustune oturabildim. Mutluyum gururluyum. Bi de yataklar yani silteler gelse yatabilecegim bile. Iste o zaman degmeyin keyfime :)
Devamını okumak için...
Zaman cok cabuk gecti. Gelir gelmez bi sürü isin icinde buldum kendimi. Herherdeki gibi aslinda yine takip edilecek isler; bütceler, planlar, yan sanayiler, bölümler arasi dengeler.
Komik geliyo aslinda bunlari farkli bir acidan farkli bi ulkede gormek. Oyun gibi hersey. Yeni insanlarla tanisiyosun, ayni yönetim seviyesinde coorporate bi samimiyet. Klübe hosgeldin durumu. Bi de sana bicilen rol belli. Ona gore sana davraniyolar. Bi bakiyosun sen de sana bicilen role gore davraniyorsun. Eglenceli ama bunu gorerek hepsini yasamak.
Is disinda ilk hafta fazla bisi yapamadim. Bi tek; buranin alisveris caddesinde yururken nereli oldugunu bilmedigim bi sokak calgicisi "Akdeniz aksamlari"ni bozuk aksanla soylerken kendimi gulumseyerek eslik ederken bulmam ilginc geldi. Cok hosuma gitti dinlemek. Ben de onla berbaber söyledim. Bu mudur dedim; ilk gunden memleket ozlemi ;)
Devamını okumak için...
Burcu'yu yolcu ettim simdi. Bi tuhaf oldu icim. Ilk defa birisini yolcu ediyorum almanya'dan. Bi de burcu olunca giden haliyle biraz zor oldu.
Bu dört gün görev bilinciyle zamanimizi iyi degerlendirdik. Yapilacak o kadar cok is vardi ki, o tanidik hikayedeki gibi bazen ruhlarimiz yetismekte zorlandi. Yorgunluktan sevinecek halimiz bile olmadi tamamladigimiz islere.
Özetlemek gerekirse; tuttugumuz evi devraldik. Bi suru esya falan aldik.
Artik evi yasanabilir hale getirmek kaldi. Yapariz yavas yavas.
Gelismeleri buraya yazariz artik.
Devamını okumak için...
Heyecan son haddinde. Koşturmacadan sakin sakin düşünmeye çok fırsat olmadı. İnşallah bir aksilik olmazsa iki gün sonra bu aralar iki çocuk babası olacağım.
Dünyaya yeni bir insanın gelmesi ne muhteşem birşey.
Hayırlısıyla gelsin de düşüncelerimi sizinle paylaşırım.
Devamını okumak için...
İnanamayacaksınız ama koşuyorum. Buralara yazıp rezil olmadan önce biraz alışayım dedim koşma işine. :) Artık zamanı geldi.
Bilirsiniz gaz adamımdır ben. İki senedir bir faydasını görmesem de yaptığım düzenli spor sırasında iki dakikadan fazla koşamıyordum. Millete bakıyorum tazı gibi maşallah. Dedim vardır bunun bir yolu yordamı. Biraz araştırdım. Koşu ile ilgili bayaa bi site falan buldum. Oradan yeni başlayanlar için programlar buldum. Yavaş yavaş gelişmeye başladı. Beş dakika on dakika derken önce yarım saate sonrada kırkbeş dakikaya çıkardım. Rekor 1 saat kesintisiz.
Gaza gelmemde ne büyük etken araştırmalar sırasında bulduğum Nike+ oldu. Önce ayakkabıyı nike+'a uygun olacak bi ayakkabı aldım. Air Pegasus. Ayakkabını içine konulan bir çip ipod'a takılan ufak bir cihazla haberleşiyor. İpod'da koşu bilgilerini depoluyor. Arada düğmesine basınca hız, süre, km bilgilerini falan da veriyor. Sonra bir ipod edindim nike+ kiti ile beraber.
Böyle ıvır zıvır, alet edevat işlerini sevdiğimden gaza geldim. Koşu için iyi de motivasyon oldu.
Bi ara evde ipod'a takılan aleti kaybettim. Kendime çok kızdım. (Zaten en çok kendime kızıyorum.) Bi düzenli işe yapamıyorum diye. Neyse Burcu sağolsun buldu da keyfim tekrar yerine geldi.
Koşuları blog sayfasında da yayınlayabiliyormuşum. Yan tarafa eklemeye çalıştım. Bakalım umarım çalışır.
Bu koşma işi ile ilgili bir hedef daha belirledim ama şimdilik açık etmeyelim :))
Devamını okumak için...
Türkiyenin tamamını sis kaplamış bu hafta. Görüş mesafesi düşmüş. İleriyi göremediğimiz gibi geride olanları da göremiyoruz; olduğumuz yere nasıl geldiğimizi farketmiyoruz (bir de balık hafızamızdan dolayı hatırlayamıyoruz).
Sis basmasını fırsat bilenler yavaş yavaş hedeflerine ilerliyorlar.
Sis dağıldığında göreceğiz nereye geldiğimizi ama geç olacak.
Bu haftaki sisi ileride neyazık ki çok hatırlayacağız çok.
Devamını okumak için...
Eurosport'ta yayınlanan çok gereksiz bir yarışma var. Dünyanın en güçlü adamı. Gereksiz bir adam olduğum için denk geldiğim de izlerim. Hatta bazen can'la beraber izliyoruz.
Milli birlik ve beraberliğe bu kadar ihtiyacımız olduğu bir zamanda daha güzel bir sembol olabilir mi?
Son günlerde yaşadığımız olayları düşününce insanı içinden yeniden okula gidip sosyoloji okuyası geliyor.
Br yandan üçgün sonra unutacağımız ermeni tasarısının Amerika'da temsilciler meclisinde onaylanmasına tepki gösteriyoruz. Diğer yandan da Haberturk kanalının neden olduğunu anlamadığım şekilde Fatih Terim ile başlattığı şehit yakınlarına destek kampanyasına topyekün katılıyoruz.
Hatırlar mısınız bilmem; bölücübaşı İtalya'da yakalandığı ve bize teslim edilmeden koruma altında olduğu zamanlarda italyan ürünlerini boykot etmiş hatta sokakta italyan kivilerini kasalarla yere döküp ezmiştik.
Yada Fransa ermeni iddasının doğru olmadığını söylemeyi yada düşünmeyi suç saydığını açıkladığında gösterdiğimiz tepkiyi hatılıyor musunuz?
Amerika'nın neyi oyladığını yada yasama sürecinin hangi kısımlarının bunu kabul ettiğini boşverelim bence.
Nasıl olsa üçgün sonra unutacağız.
Diğer bir yandan da Pazar gecesi Habertük kanalının başlattığı şehit yakınlarına destek kampanyası var. İzlerken tüylerim diken diken oldu. Dün akşam baktığımda katılımın çığ gibi büyüdüğünü gördüm.
Bu seferberlik bilincine bir çok sefer şahit olduk. Depremde en yoğun halini gördük. Sıkıntıya düşünce birbirimize yardım edebiliyoruz.
Aslında her iki konuda ne kadar tepkisel olduğumuzu fakat tepkimizi uzun sürdüremediğimizi gösteriyor.
Gel de sosyoloji okuma.
Devamını okumak için...
İlgisi olabilir gibi geliyor bana. Sonuçta göçebelikte kullanılan mekanlar tüketiliyor ve yenilerine yelken açlılıyor.
Bizde zaten var olan göçebe kültürü bir de tüketim furyasıyla birleşince tadından yenmez hale geliyor.
Şööle bir yerleşsek ve biraz durulsak diyorum. Kentsel hayata ne dersiniz? Hani hergün geçtiğimiz ve kirliliğinden şikayet ettiğimiz sokaklara tükürmesek veya çöp atmasak?
Kendimizi biyerlere ait hissetsek ve yüzyıllarca yaşayacak kentler inşa etsek. Çözümlerimiz, planlarımız kısa vadeli ve günü kurtarmaya yönelik olmasa. Nası' olur?
Devamını okumak için...
Size de biaz tuhaf gelmiyor mu? Cumhurbaşkanını bizim seçip seçmeyeceğimize yine bizim karar vermemiz gerekiyor.
Bana şey gibi geliyor: sana bir hak vereceğiz. Ama önce bu hakkı isteyip istemediğin konusunda seçim yapman gerekiyor.
Tüm politik kaygılar bir yana kim böyle bir seçime hayır der ki?
Diğer bir yandan da Cumhuriyet oldu olalı süregelen bir gelenek var. Ülke şartları içinde zamanla oturmuş bir gelenek.
Parlamentodaki çoğunuk herşeyi değiştirebilme yetkisi mi demek?
Peki bundan sonra farklı fikirde bir çoğunluk olursa ve onlar da başka türlü bir seçim oması gerektiğini düşünüyorlsarsa yine mi değişecek sistem?
Hala demokratik kültür veya gelenek oluşturabilmiş değiliz.
Farklı bir tartışma ama her iki yılda bir farklı kaldırım taşlarında yürümek istemiyorum.
Devamını okumak için...
Aslında teknik olarak da molalar kullanılabilir futbolda. Amerikan futbolunda olduğu gibi reklam gelirlerine de faydası olur. (AF'da her devrenin bitimine iki dakika kala reklam molası veriliyor. Endüstriyel spor olayı)
Bence süreç hala böyle devam ediyor. Amerikalı gibi tüketmeye ve mümkünse hiç üretmemeye çalışıyoruz. Sanırım sadece günlük yaşamanın, Orta Asya'dan beri göçebe olmanın, planlama yapamamanın bir sonucu bu. "Ben günü kurtarayım da gerisi ne olursa olsun!
İşyeindeki arkadaşların dahili numaralarını unutacak kadar tatil iyi gelmiş bana.Güvenlik krizi dışında bir sorun daha oldu. İşyerindeki arkadaşlara anlatamadım:"Özel bir gün falan değil, Burcu aklına esince yapar bööle şeyler."
Umarım yılın geri kalanı da aynı ağız tadıyla devam eder.
